Archive

Archive for the ‘कविता’ Category

एक दिवस सावित्रीचा

मार्च 8, 2010 4 comments

या, सावित्रीबाई आलात?
कशाने आलात पुण्याहून डेक्कननं की सिंहगड?
डेक्कनची अवस्था बघवत नाही म्हणता?
चालायचंच हॊ, त्याच्याकडे दुर्लक्ष करायचं
काय घेणार? कापुचीनो की थंड बर्फ़ाळलेलं बाटलीतलं
तुमच्याच देशातलं ज्वलंत पाणी?
यानंतर आपण सरळ मल्टिप्लेक्समधल्या-
स्क्रीनवर छान गारेगार एसी मध्ये बसून
“स्त्री- शोषण एक सामाजिक प्रश्न” बघणार आहोत.
तुमच्याशी थेट संवाद दूरध्वनीवरुन भगिनींना
साधता येणार आहे……

काय म्हणता? प्रत्यक्ष भेट?
हो आहे ना, महिला मंडळात साडी ड्रेपिंगवर कार्यशाळा–
त्यात तुमच्या नऊवारीवर माझे भाषण आहे. प्रात्यक्षिकही आहे.
त्यानंतर ताज मध्ये लंच-

तुम्ही हातात लेखणी दिलेली छकुली
आता साक्षर नी प्रौढ झाली आहे- काळजी करु नका
तळागाळातल्या स्त्रिया? त्या आता उरल्याच नाहित.
गेल्यात कुठल्यातरी मोर्चात सामील व्हायला,
कोणी मंत्री येणार आहेत, मिळतात दहा दहा रुपये प्रत्येकिला
किती समजावं लागतं बाई तुम्हाला.

अम्रुता, जेसिका लाल , खैर लांजी ही कुठली नावं?
नका हो अशी भाषा बोलु प्लिज…..
आम्ही सुशिक्षीत मांडतो आहोत ना त्यांचे प्रश्न ,
चर्चा सत्रे , मेळावे काव्यसम्मेलने आयोजित करुन
तुम्ही नका काळजी करु.

काय म्हणताय? समुद्रावर फिरायला जायचंय?
हं…. तो मात्र बापडा तस्साच आहे हं,
बसलाय बापडा कित्येक वर्षाच्या जुन्या खुणा,
अंगावर बाळगीत, अन नविन वार सोसत
चला , तुमच्याबरोबर दिवस घालवल्यावर,
“एक दिवस सावित्रीचा” या प्रोजेक्टवर रिपोर्ट
व्ही. सी. ना द्यायचाय.

तुम्हाला नाही हो कळायच्या अश्या गोष्टी.
या सावित्रीबाई आलात?

अस्तित्व

मार्च 6, 2010 4 comments


माहीत होते काटे असतात
तरीही मी गुलाब झाले
माहीत होते जन्म चिखलात
तरीही मी कमळ झाले

माहीत होते अमावस्या असते
तरीही मी पौर्णिमा झाले
माहीत होते डाग असतात
तरीही मी चन्द्र झाले

माहीत होते वारा सुटतो
तरीही मी सुगंध झाले
माहीत होते पाने गळतात
तरीही मी वसंत झाले

माहीत होत दाह सुर्याचा
तरीही मी धरणी झाले
माहीत होता बाण पारध्याचा
तरीही मी हरिणी झाले

माहीत होते प्रेमापायी
जगात मी वेडी ठरले
फक्त तुझ्याच साठी मी
माझे अस्तित्व हरवून गेले

रंगावली

रेखिते मी रंगावली,
जोडून नक्षत्रांचे थेंब,
मोडू नको सखया,
क्षणभर तिथेच थांब

केशरी मोरपिशी, पिवळा,
लाल, हिरवा, जांभळा,
दिधले तबक हे इन्द्रधनूने,
भरते रंग मी नजाकतीने
फ़ेडू कसे मी त्यांचे पांग?
क्षणभर तिथेच थांब

डबा निळ्या रंगाचा,
गडद शांत रातीचा
दे ना तु हाती,
त्यायोगे कर जुळती,
करुनी हात लांब ,
क्षणभर तिथेच थांब

लाल गुलाबी हवा,
फुलांसाठी रंग नवा,
का बसतो अडुन ?
माग ना तिच्याकडून,
उभी पश्चिमेला सांज,
क्षणभर तिथेच थांब

ती एक रेघ शेवटाने,
जोडुया जर्द विजेने,
शिंपला वर्ख चंद्राने,
आले पुर्णत्व संगतीने
कशी दिसते सांग,
क्षणभर थांब.

सांग ना भास्कराला,
पुर्वेच्या तुझ्या मित्राला,
नकोस येऊ जरा वेळ
रंगला आता खेळ
वेळ उषेची साध,
क्षणभर तिथेच थांब

प्रवर्ग: कविता टॅगस्, ,

स्पर्श..

हळुवार स्पर्शाचा
प्रेमाच्या नजरेचा
उचंबळणाऱ्या भावनांचा
मजभोवतीच्या रुंजीचा
कळत होता परवा पर्यंत
स्पर्श तुझ्या शब्दांचा…

चैतन्यमयी दिवसांचा
आनंदमय रात्रींचा
ह्रदयांच्या स्पंदनांचा
हव्याशा सोबतीचा
कळत होता परवा पर्यंत
स्पर्श तुझ्या शब्दांचा

बदलत्या जाणिवेचा
मदन्मत्त अहंकाराचा
निरर्थक संवादाचा
कळुन न कळल्याचा
जाणवत नाही आज
स्पर्श तुझ्या शब्दांचा

विखारी नजरेचा
जरबेच्या देहबोलीचा
चुकलेल्या बेरजेचा
मांडलेल्या वजाबाकीचा
जाणवत नाही आज
स्पर्श तुझ्या शब्दांचा